Θεούς και δαίμονες έχεις ξορκίσει
τα πάντα να γίνουν όπως πρώτα
Τα όνειρα που έχασες να ξαναγίνουν
δικά σου θέλεις...
Τις μέρες περιμένεις να σου φέρουν πίσω
εκείνο που έχασες...
Δεν ξέρω που βρίσκεσαι, έχεις μάλλον χαθεί
λες ψέματα γι' αυτά που δεν θέλεις
να πιστέψεις
Χάθηκες με τον δρόμο που πήρες
και έγινες εκείνο που είχες ορκιστεί να αποφύγεις...
δεν είσαι πλέον εσύ...είσαι άλλη ψυχή...
ένα ψέμα που έπλασες για να ζήσεις...

There's your chance to lie...
Immortality...
just drink the red wine
I offer...and everything
you seek...will be there for you...
be ware of the consequences though...

Χαμένα ταξίδια χωρίς προορισμό...
Χαμένα όνειρα που πλεόν μοιάζουν ψεύτικα...
και μια υπόσχεση να αιωρείται στο βάθος του ορίζοντα...

Μέρες χαμένες...όλα ειναι χαμένα
για σενα και και για μενα....
Ηλιαχτίδες και αν φωτίζουν...
ποιος ξέρει;
Ίσως να έρθει συννεφιά...
τρέμω...ουρλιάζω...
Δεν υπάρχω πλέον...έπαψα
να είμαι εγώ...
Ο άνθρωπος αλλάζει...και αυτό
έγινε ακόμα μια φορά σε μένα
Μπουρδέλο όλα ειλικρινά...
στάχτες και χαμός...δάκρυα και αίμα
Πόνος... οδύνη...
και τίποτα να μην περνάει
Όσο κι αν η προσπάθεια συνεχίζεται...
Τι είναι ψέμα και τι αληθινό;
όλο μου το είναι...ουρλιάζει
να δεχτώ τα πάντα...
Όμως ένα τόσο δα κομματάκι μου
φοβάται μήπως πεθάνει...
Αξίζει ή όχι; εγώ θέλω να αξίζει...

Σαν όνειρο που ξέβρασε το κύμα
σαν ψέμα που έμοιαζε με αλήθεια
ήταν τα μάτια σου ή μήπως η ψυχή σου;
κι όμως τρέχω σε δρόμους της σιωπής
τρέχω να βρω την αλήθεια
και όταν σε βρίσκω χάνεσαι
σαν να μην ξέρεις...
σαν να μην ξέρεις πως θα'μαι πάντοτα δική σου

Πάρε με στα χέρια της σιωπής
κλείσε τα μάτια της ψευδαίσθησης
και κάνε τα ψέματα να γίνουν αληθινά
δείξε μου πως είναι ν'αγαπάς
δείξε μου έστω για μία φορά, δείξε μου
η μουσική της καρδιάς σου δεν σταματάει ποτέ
και τραγούδι της μαγείας αυτό που ψιθιρίζεις
με τα όνειρα που κάνουν καθετί αληθινό
έτσι έμαθα να νιώθω...
όμως με κάνεις και ξεχνώ
δεν ξέρω πια τι είμαι και αναρωτιέμαι αν υπάρχω
θα μου το πεις ποτέ αυτό που περιμένω;

Δώσε μου πνοή
κάνε με να ζήσω
κάνε με αληθινή
είναι μία η αλήθεια αυτή που ψάχνω
και μόνο εσύ μπορείς να μου την δώσεις

Σε προσμένω στης νύχτας τα απόκρυφα
και πιο καθάρια μυστικά
Της ειρωνείας η σκιά με κουκουλώνει...
Τα μάτια μου τώρα πια έχω πάψει
να κλείνω από καιρό
Η σκουριά κοντεύει να φτάσει στο κόκκαλο
Κι όμως τίποτα δεν γεμίζει
την ταραγμένη ύπαρξη μου...
Σκέψεις που φτάνουν το Θεό
Υποψίες που χάνονται στα βάθη των αιώνων
τρικυμίας του ανθρώπου
Οι μέρες περνούν σαν χαλασμένες παραστάσεις
του χαμένου καιρού
Πολλές ευκαιρίες δεν θα δοθούν
και άλλες ίσως χαθούν
γιατί η πλάνη πλανιέται
στις ανυποψίαστες φωλιές
των καθημερινών παράδοξων θαυμάτων...

Ταξίδια έκανα πολλά
μαζί σου όμως κανένα
Πού ήσουν όταν σε έψαχνα
στα πέρατα του κόσμου;
Πού ήσουν όταν φώναζα
ν'ακούσεις την ψυχή μου;
Ήσουν μακριά μου και δε μ'άκουγες
που φώναζα καρδιά μου
Μα τώρα όμως σε ένιωσα και
δε σ'αφήνω πια
Μαζί οι δυο θα είμαστε
για πάντα σαν παιδιά
Γιατί σ'αγάπησα , χωρίς να ξέρω
ποιος είσαι και πού υπάρχεις
Ένιωθα να υπάρχεις μα τώρα
το ξέρω ότι υπάρχεις κοντά μου
Τα μάτια σου που με κοιτούν
μου παίρνουν την ψυχή μου
Πάρ'την, στη δίνω, χάρισμά σου
γιατί σε αγάπησα για πάντα
και θα 'μαι πάντοτα δική σου...