Σε προσμένω στης νύχτας τα απόκρυφα
και πιο καθάρια μυστικά
Της ειρωνείας η σκιά με κουκουλώνει...
Τα μάτια μου τώρα πια έχω πάψει
να κλείνω από καιρό
Η σκουριά κοντεύει να φτάσει στο κόκκαλο
Κι όμως τίποτα δεν γεμίζει
την ταραγμένη ύπαρξη μου...
Σκέψεις που φτάνουν το Θεό
Υποψίες που χάνονται στα βάθη των αιώνων
τρικυμίας του ανθρώπου
Οι μέρες περνούν σαν χαλασμένες παραστάσεις
του χαμένου καιρού
Πολλές ευκαιρίες δεν θα δοθούν
και άλλες ίσως χαθούν
γιατί η πλάνη πλανιέται
στις ανυποψίαστες φωλιές
των καθημερινών παράδοξων θαυμάτων...